Seyyid Abdürrahîm Fâ’iz Efendi

H. 1057/M. 1547 senesinde vefât eden, Sofu Emir lâkabıyla ma’rûf nakîbü’l-eşrâf-ı sabık Seyyid Mehmed Es‘ad Efendi’nin hafîdi ve Bursa Kadılığı’ndan ma’zûlen vefât eden Seyyid Ebû’s-su’ud Mehmed Efendi’nin oğlu olarak İstanbul’da doğan Seyyid Abdürrahîm Fâ’iz Efendi, dedesi ve babası sâyesinde fevkalade bir tahsîl görmüştür. Dînî ilimleri tahsîl etmiş, bu esnâda Abdülbâkî Ârif Efendi’den ta’lik meşkederek icâzet almıştır.

Ta’likin hafî ve celî aklâmında kısa zamanda büyük mahâret kesbettiği nakledilen Seyyid Abdürrahîm Fâ’iz Efendi, bu münâsebetle hocasının teveccühünü kazandığı gibi, ona dâmâd dahi olmuştu. Nitekim bu sâyede, eğitimini tamamladıktan hemen sonra, te’âmüllere aykırı şekilde Manisa Kadısı olarak ilmiyye kadrosuna geçmiştir. Bi’l-âhare sırasıyla Galata, Bursa ve Kahire kadılıklarında bulunduktan sonra teka’üde sevkedilmiştir.

İstanbul’a döndükten kısa bir süre sonra H. 25 Cemâziye’l-evvel 1338/M. 29 Ocak 1726 tarihinde vefât etmiş olan Seyyid Abdürrahîm Fâ’iz Efendi, zamanın nâmlı şâ’irlerinden biri idi. Nitekim eş‘arını müretteb dîvânda toplamıştır. Türk ve İslâm Eserleri Müzesi’nde bulunan Nesâ’ih adlı eseri(1910) ta’likteki kudretine delîldir. Oğulları Seyyid Yahyâ Vâkıf Efendi ile Seyyid Mehmed Şerîf Efendi’yi de değerli birer ta’lik-nüvis olarak yetiştirmiştir.

 

 

Kaynakça

Devhatü’l-küttâb, s. 103; Tuhfe-i Hattâtîn, s. 675; Sicill-i Osmânî, III, s. 331; Meşhur Hattatlar, s. 284; Türk Hattatları, s. 131; TYTK, IV, s. 355.

 

İsmail Orman, 4 aralık 2017

Reklamlar