Rodosîzâde Abdullah Efendi

Rodosî İbrahim Efendi’nin oğlu olduğundan, Rodosîzâde Abdullah Efendi ismiyle tanınmış olup Edirne’de doğmuştur. İlk eğitimini memleketinde tamamladıktan sonra İstanbul’a giderek, ulûm-ı mütenevvi’â tahsîline başladı. Bu esnâda hüsn-i hatta alaka duyarak Hâfız Osman’dan aklâm-ı sitte, Yek-çeşm Süleyman Efendi’den de ta’lik meşketti. Her ikisinden de teberrüken icâzet aldı.

Eğitimini tamamladıktan sonra bâ-imtihân müderris olup uzun müddet Edirne ve İstanbul medreselerinde görev yapan Rodosîzâde Abdullah Efendi, târik-i tedrîsdeki müddetini doldurunca Edirne Mollası olarak ilmiyye sınıfına geçti. Rumeli’nin muhtelif mevâki’nde görev yaptıktan sonra Mekke ve H. 1112/M. 1701 yılında da İstanbul pâyesini elde etti. H. 1116 senesi Cemâziye’l-âhir’inde(Ekim-1704) İstanbul Kadısı olduysa da, hastalığı sebebiyle görevini ifâ etmeye muktedir olamayınca, ayını dolduramadan azille teka’üde sevkedildi.

Son zamanlarını düşkün hâlde geçiren Rodosîzâde Abdullah Efendi, H. 15 Şevvâl 1116/M. 10 Şubat 1705 tarihinde vefât ederek Emîr Buhârî civârına defnedilmiştir. Sicill-i Osmânî’de, “dîndâr, gönüllerin sevgilisi, nesih ve ta’lik yazıda mâhir” olduğu bilgisi verilirken, Müstakimzâde de “ta’likde dahi Nergisîzâde’nin aynı idi” ifâdesini kullanmıştır. Durmuşzâde Ahmed Efendi gibi değerli bir ta’lik-nüvis yetiştirmiş olması, esâtizeden olduğuna işaret etmekle beraber, Ahmed Muhârrem Efendi’ye bir mushâf-ı şerîf yazdırdığı ve altına kendi ketebesini düştüğü mervîdir.

 

 

Kaynakça

Tuhfe-i Hattâtîn, ss. 267, 678; Sicill-i Osmânî, III, s. 370, Türk Hattatları, s. 118; Meşhur Hattatlar, s. 128; Eyüp Sultan Tarihi, II, s. 598; Edirne Hattatları, s. 314.

 

İsmail Orman, 3 aralık 2017

Reklamlar