Mehmed Âsaf Efendi

Mevâlîden İsmâ‘il Hakkî Efendi’nin oğlu olan Mehmed Âsaf Efendi 1877 yılında İstanbul’da doğdu. Husûsî mu‘allimlerden Arapça öğrenip ulûm-ı diniyye dersleri aldı. Ayrıca Seyyid Mehmed Hulûsî Efendi’den sülüs ve nesih, Karinâbâdî Hasan Hüsnî Efendi’den ta’lik meşkederek, her ikisinden de icâzet almağa muvaffâk oldu.

Eğitimini tekmîl eyledikten sonra 1897’de, Meclis-i Tedkîkat-ı Şer‘iyye Kalemi’nde hulefâlıkla başladığı me’mûriyete 1906 yılından Emvâl-i Eytâm İdâresi’nde devam eden Mehmed Âsaf Efendi, burada nice zaman görev yaptıktan sonra 1920 yılında Fetvâhâne Evrâk Müdîriyeti’ne ta’yin edildi. Hüsn-i hizmetine bina’en ilmî rütbesi Harameyn-i Muhteremeyn’e yükseltildiği gibi dördüncü rütbeden Nişân-ı Osmânî tevcîh edilmişti.

Cumhuriyet’in ilânından sonra Bâb-ı Meşihât’ın lağvı üzerine Beytü’l-mâl Müdîriyeti Kitâbeti’ne ta’yin olunan Mehmed Âsaf Efendi, bir müddet burada görev yaptıktan sonra, harf inkılâbı üzerine teka’üde sevkedilmiş ve bu hâl üzere iken vefat etmişse de, tarihi ma’lûm değildir.

Neşretmiş olduğumuz ta’lik kıt‘asından, hoş-nüvislerden olduğunu söyleyebileceğimiz Mehmed Âsaf Efendi’nin, mâlik olduğu kudrete rağmen yazı ile fazlaca meşgul olmadığı anlaşılmaktadır.

 

 

Kaynakça

SDOU, III, ss. 397-398; Meşhur Hattatlar, s. 305; Alif Art, 24 Nisan 2011, s. 19.

 

İsmail Orman, 15 kasım 2016