Hüsâmeddîn Halife

Şeyh Hamdullah’ın önde gelen tilmizlerinden olan Hüsâmeddîn Halife’nin tam ismi Hüsâmeddîn Hüseyin Şah’dır. Kemâl Paşazâde Halîl Bey’in oğlu olduğuna da’ir rivâyet gerçekçi olmayıp Sabancı koleksiyonunda bulunan du‘a mecmu’asının ketebesinde meşâhir-i hattâtînden Şeyh Hamdullah’ın kölesi ve aynı zamanda şâkirdi olduğunu beyân etmiştir. Hâmîsinin hânesinde hüsn-i hatta alâka göstermiş olan Hüsâmeddîn Halife, birlikte büyümüş olduğu Mustafa Dede ile birlikte aklâm-ı sitte dersleri almış ve hocasına olan sadâkati ve kabiliyeti ile muhâbbetini kazanarak mümtâz talebeleri arasına girmiş olduğu gibi, ömrü boyunca hizmetinden de ayrılmamıştır.

Şehzâde Bâyezid’in cülûsundan sonra Şeyh Hamdullah’la beraber İstanbul’a giden Hüsâmeddîn Halife H. 898/M. 1492-1493 senesinde Dîvân-ı Hümâyûn Kitabeti’ne girmiş, H. 911/M. 1505’de de Hazîne-i Â’mire Kâtibliği’ne ta’yin edilmiştir. Ancak Yavuz Sultan Selîm’in tahta geçmesi üzerine hocası ile birlikte Alemdağı’ndaki arpalıklarında inzivaya çekilmiş, onun vefâtından sonra da teka’üde sevkedilmiştir. Bundan sonraki yaşamını Üsküdar’da geçirmiş olan Hüsâmeddîn Halife’nin yazı yazmak ve tâlibâna meşk vermekle meşgul olduğu anlaşılmaktadır. Tesbit edilebilen son eserinin tarihine istinâden, Kanunî Sultan Süleyman zamanının sonlarında vefât ettiği ve hocasının civârına gömüldüğü anlaşılmaktadır.

Eserlerinden aklâm-ı sittede, bilhassa nesihte hocası ayarında kudretli bir hattat olduğu anlaşılan Hüsâmeddîn Halife’nin gerek eserleri ve gerekse de yetiştirmiş olduğu öğrencilerle Şeyh Hamdullah üslûbunun gelişiminde ve yayılmasında büyük emeği geçmiş olduğu menkûldür. Sabancı Müzesi’nde du‘a mecmu’ası, Türk ve İslâm Eserleri Müzesi’nde nesih kıt‘alardan mürekkeb murakka‘ı(nr. 2431) ve Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphânesi’nde de H. 965/M. 1557-1558 tarihli En‘âm-ı Şerîfi(E. H., nr. 355) bulunmakta olan Hüsâmeddîn Halife’nin bir hayli çok olduğu nakledilen tilmizlerine dâ’ir bilgi elde edilememiştir.

 

 

Kaynakça

Gülzâr-ı Savâb, s. 56; Devhatü’l-küttâb, s. 35-36; Tuhfe-i Hattâtîn, s. 177-178; Sicill-i Osmânî, II, s. 112; Hat ü Hattâtân, s. 108; Türk Hattatları, s. 79; Meşhur Hattatlar, s. 104; Muhittin Serin, Hattat Şeyh Hamdullah, İstanbul 1992, s. 63; Hat Sanatı Tarihi, s. 43; M. Uğur Derman, Sabancı Koleksiyonu, İstanbul 1995, s. 72.


 

İsmail Orman, 6 ağustos 2016

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s